Mart ayında banyodayken sol göğsümde küçük bir sertlik fark ettim. Bir hafta sonra mamografide şüpheli görüntü çıktı, biyopsi yapıldı. İki hafta sonra doktorum bana 'İnvaziv duktal karsinom, evre 2,' dedi. Yirmi dokuz yaşındaydım, henüz evlenmemiştim, çocuğum yoktu, çocuk istiyor muyum bile bilmiyordum.
Onkoloğumla ilk konsültasyonda tedavi planını anlattılar. Önce kemoterapi, sonra cerrahi, sonra radyoterapi. Toplamda yaklaşık bir yıl. Onkoloğum 'Kemoterapinin yumurtalıklarınız üzerinde etkisi olabilir, fertilite uzmanı görmenizi öneririm,' dedi. Bu cümle aklımı dağıttı. Çünkü kafam kanser kelimesiyle doluydu, çocuk meselesini hiç düşünmemiştim.
O akşam annemle uzun uzun konuştuk. Annem 'Kızım, sen önce hayatta kal, çocuk meselesi sonra,' dedi. Babam ise 'Kızım, otuz yaşına geleceksin, hayat sadece bugün değil. İki seçeneği de düşün,' dedi. İki gün düşündüm. Kararım fertilite koruma yapmaktı. Belki ileride çocuk istemeyebilirdim, ama o opsiyonu kanserle birlikte kaybetmek istemiyordum.
Fertilite uzmanına gittiğimde 'Ne kadar zamanımız var?' diye sordu. Onkolog kemoterapinin on iki gün sonra başlamasını planlamıştı. Doktor kaşlarını çattı. 'Sıkışık ama yapabiliriz. Random start protokol uygulayacağız.' Random start, normal sikluse aldırmaksızın hangi günde olursam olayım stimülasyona başlamak demekti. Ben siklusumun on dördüncü günündeydim, normalde kimse stimülasyon başlamazdı. Ama vakitim yoktu.
İkinci gün stimülasyon iğneleri başladı. Karnıma her gece 225 ünite gonadotropin enjeksiyonu yapıyordum. Yan ek olarak letrozol da içiyordum, çünkü kanserim hormonal duyarlıydı, östrojen yükselmesin diye. İğne yapan ellerim titriyordu, çünkü iki hafta sonra kemoterapide saçlarım dökülecekti, içimde bir 'Bu vücut artık benim mi?' soğukluğu vardı.
Üçüncü gün ultrasonda yedi folikül vardı, beşinci gün on bir oldu, sekizinci gün on dördü buldu. Doktor 'Çok güzel cevap veriyorsunuz,' dedi. Ben gülümsemeye çalıştım, ama içimde 'Vücudum bir yandan kanser büyütüyordu, bir yandan da yumurta büyütüyor' düşüncesi kaynadı.
Dokuzuncu gün trigger iğnesi yaptım. On birinci gün yumurta toplamaya girdim. On dokuz oosit aldılar, on dördü olgundu. Bekardım, embriyo yapmak için sperm seçmem gerekecekti. Donor sperm kullanmayı düşünmedim çünkü ileride kendi partnerimle çocuk yapma ihtimalini de saklı tutmak istiyordum. Yumurtalarım vitrifikasyonla donduruldu.
İki gün sonra port takıldı, kemoterapinin ilk dozu damarımdan akmaya başladı. O ilk seansta sandalyede oturuken arkamda dokuz embriyom değil, on dört yumurtam olduğunu düşünmek bana garip bir güç verdi. Sanki vücudumun bir parçası kemoterapiden dışarıda kalmıştı, dondurucuda saklıydı, beni bekliyordu.
Kemoterapinin sekiz seansı çok zor geçti. Bulantı, halsizlik, ağız yaraları, saç dökülmesi. Bir gün aynaya baktım, kaşlarım da dökülmüştü. Ağladım. O gün annem bana 'Kızım, vücudun seni iyileştirmek için savaşıyor, bir gün sana çocuk da verecek inşallah,' dedi.
Kemoterapi bittikten bir yıl sonra cerrahimi de tamamladım. İki yıl sonra remisyonda olduğumu söylediler. Hayatımda yeni bir adam çıktı, evlendik. Kemoterapi sonrası yumurtalıklarım çalışıyordu ama ovaryen rezervim çok düşmüştü, AMH değerim 0,4'tü. Donduğum yumurtalarımı şimdi kullanma kararı aldık.
Geçen ay ilk transferimi yaptım. Şu an iki haftalık bekleme sürecindeyim. Ne çıkarsa çıksın, kararım doğruydu. O on iki günde yumurta dondurmasaydım, bugün bu seçeneği bile düşünemezdim. Genç kanser hastası kadınlara şunu söylemek istiyorum: Onkoloğunuza fertilite konusunu sorun, sormaktan utanmayın. Kemoterapi başlamadan önce iki hafta zamanınız varsa, o iki haftayı geleceğinize ayırın.