Randevu gününden bir hafta önce cep telefonumun notlarına sorular yazmaya başlamıştım. Hepsi uç uca eklendiğinde on altı maddeydi. Bir kısmını silip tekrar ekledim, sıraladım, büyüttüm, küçülttüm. Sonunda vazgeçip hepsini olduğu gibi bıraktım çünkü hangi sorunun önemsiz olduğuna orada karar veremedim.
İlk görüşmeden önceki geceyi iyi hatırlıyorum. Eşim mutfakta yemek hazırlarken ben salonda dizüstü bilgisayarın başındaydım. Üremeyle ilgili okuduğum her makale beni başka bir sekmeye götürüyordu. Bir noktada kapağı kapatıp “Yarın zaten soracağız” dedim. Kendi kendime söylemiştim aslında.
Sabah trafikte sessizdik. Eşim direksiyonda, ben yan koltukta çantamda tuttuğum dosyayı açıp kapatıp duruyordum. İçinde genel sağlık kontrollerim, birkaç kan tahlili, bir de benim el yazımla yazılmış aile sağlık geçmişimiz vardı. Bekleme odasına girince fark ettim ki etrafımdaki çiftler de bizimle aynı sessizliği taşıyordu. Kimse birbirine bakmıyordu ama aynı kitabın farklı sayfalarında olduğumuz belliydi.
Görüşme tahmin ettiğimden daha uzun sürdü. Doktor önce bizi dinledi. Ne kadar zamandır denediğimizi, hayatımızın rutinini, iş temposunu, uyku düzenini sordu. Ben cevaplarken eşim yanımda oturuyor, zaman zaman benim atladığım detayları ekliyordu. O anda fark ettim ki bu süreç sadece benim bedenimin değil, ikimizin ortak hayatının bir meselesiydi.
Soru listemden sırayla okumaya başladığımda gülümsedi. “Her soruyu cevaplayacağız, acele etmeyin” dedi. Önce genel bir değerlendirme yapılacağını, birkaç temel tetkikin ardından bizim için uygun yol haritasının çizileceğini anlattı. Süreç hakkında çok uçuk beklentiler kurmamamız gerektiğini, aynı zamanda umudu da bir kenara bırakmamamız gerektiğini söyledi. Bu dengeli konuşma tarzı beni rahatlattı.
Odadan çıktığımızda eşimle hastane kafeteryasında oturduk. İkimiz de yorgunduk ama garip bir rahatlık vardı. Eşim “Bilmediğimiz çok şey var ama en azından artık bir yol var” dedi. Bu cümleyi sonraki haftalarda birçok kez zihnimde tekrar ettim.
O gün akşam eve döndüğümüzde not defterime üç şey yazdım. Birincisi: internet araştırmalarımı sınırlamalıydım, çünkü rastgele okunan her bilgi beni daha çok yoruyordu. İkincisi: eşimle bu konuyu günün her saatinde konuşmamalıydık; aksi halde ilişkimiz tek bir konunun gölgesinde kalacaktı. Üçüncüsü: kendime karşı sabırlı olmalıydım.
İlk görüşmenin bana öğrettiği şey şuydu: Bu yolculukta bilgi tek başına yetmiyor. Bilgiyi nasıl taşıdığınız, hangi soruyu kime sorduğunuz, gün içinde kendinize nasıl zaman ayırdığınız da en az tıbbi süreç kadar önemli. Bugün hâlâ aynı defterim çantamda duruyor ve o ilk günkü on altı maddeye zaman zaman geri dönüyorum. Bazı sorularım cevaplandı, bazıları hâlâ açık. Ama en büyük değişiklik, soru sormanın kendisine alışmam oldu.
Bu süreç benim açımdan sabrı, dinlemeyi ve birlikte karar vermeyi yeniden öğrendiğim bir dönem oldu. Hangi aşamada olursanız olun, ilk görüşmeye gitmeden önce kendinize zaman tanımak, duygularınızı eşinizle sakin bir ortamda paylaşmak ve beklentilerinizi yüksek sesle dile getirmek işleri kolaylaştırıyor. Benim için en değerli adım, o ilk kapıyı çalmak oldu.