İkinci taze siklusum başarısız geçtikten sonra doktorumun söylediği şey kafamda uzun süre döndü: "Bu sefer bir molalı yaklaşım deneyelim. Yumurtalarınızı toparlayalım, dondurulmuş embriyo transferi yapalım." Freeze-all. İlk duyduğumda, "Daha da mı uzun süreceğiz?" diye düşündüm. Ama geriye bakınca, o karar bana iyi geldi.
Son yumurta toplama gününden sonra vücudumun ne kadar yorgun olduğunu fark ettim. Hormonlar, şişme, duygusal iniş çıkışlar... Rahmime embriyoyu bırakmak için kendimi bu kadar yorgunluk içinde hazır hissetmem gerçekten zordu. Freeze-all sayesinde aradaki aylar boyunca normal hayatıma döndüm. Yürüyüş yaptım, kilo verdim (5 kilo!), uyku düzenimi tekrar kurdum, kafam daha berrak hissetti.
Transfer günü dört ay sonraydı. Doktor öncesinde endometrium kalınlığım için bir protokol yaptı — estradiol tabletleri ve bantları ile. İki haftada bir ultrasona gidiyordum. Endometrium ilk ölçümde 6.2 mm'ydi. Biraz ince, biraz endişelendim. Doktor dozu artırdı. Bir hafta sonra 8.4 mm. Trilaminar görünüm vardı. "Transfer için hazırız" dedi.
Progesterona başladığımız gün 5 gün sonra transfer için planlandı. Gün sayarak başladım. Bir taraftan "Bu kez olacak" diye inanmak istiyordum, diğer taraftan da iki başarısız sikluşum aklımın bir köşesindeydi. Psikologum bana, "Bu bir başlangıç değil, devam" demişti. O cümle bana yardım etti.
Transfer sabahı saat 7'de kalktım. Daha önceki transfer günlerimden farklı olarak, bu sefer çok sakindim. Hormonel olarak da daha dengeli hissediyordum. Kahvaltımı ettim — taze sikluslarda yapamazdım, çünkü taze transferlerde OPU sonrası olan stres karnımı sıkıyordu. Ama bu farklı. Kliniğe 9'da ulaştım, eşim yanımdaydı. Bir kitap vardı çantamda — aslında okumayacağımı biliyordum ama hazırlığımın bir parçasıydı.
Beni hazırlık odasına aldılar. Embriyoloji ekibi geldi, önümde küçük bir iPad vardı: embriyomun fotoğrafı, 5AA blastokist. "Bu sizin tek embriyonuz. Çok iyi kalite" dedi embriyolog. Benim o ana kadar yaşadığım en güzel görsellerden biriydi belki. Beyaz bir topçuk, içinde iki farklı hücre grubu. İleride doğacak bebeğim.
Transfer kendisi çok kısa sürdü. On dakika belki. Yatay pozisyondayken doktor ekranda ince bir kateterin uterusa ilerlediğini gösterdi. Sonra çok küçük bir beyaz nokta — embriyo endometriuma bırakıldı. "İşte, yerine yerleşti" dedi. Ben o çok küçük noktanın yerleşmesini izleyince gözlerim doldu.
On beş dakika yattım, sonra kalktım. Taze sikluslarda olduğu gibi şişkinlik ve ağrı yoktu. Eve döndüğümde yattım ama zorunlu değildim — istedim çünkü iyi gelirdi. İlk iki gün çok yavaş hareket ettim. Üçüncü gün normal rutinime döndüm.
Luteal destek — günde üç kez progesteron fitili + estrogen hapları. Rutin oldu. Bir ay önceki halime göre daha az yan etki hissediyordum. Beta-hCG günüm 10. günde planlandı. Ben her sabah kalktığımda vücuduma odaklanıyordum — göğüs hassasiyeti var mı, mide nasıl, kramp mı... Sayamayacağım kadar sinyal aradım. 7. günde hafif lekelenme oldu. Panik atladım, kliniği aradım. Hemşire sakin bir tonla, "Bu implantasyon kanaması olabilir, endişelenme" dedi.
- gün sabahı kan verdim. Öğleden sonra sonucu aradım. Hemşire sesinden anladım: pozitifti. Değer 240. "Güzel bir sayı" dedi. Eşim o sırada ofiste telefonu açtı, sessizdi birkaç saniye — sonra "Eve geliyorum" dedi. Yarım saatte eve geldi, birbirimize sarıldık.
Şimdi 11. haftadayım. İkinci ultrasonu geçen hafta yaptım, kalp atışı 165 atım/dakika. Gebeliğin ilk trimesteri zor — bulantılar, yorgunluk. Ama bu yorgunluğu farklı algılıyorum. FET, bana "her şeyi aynı siklusa sığdırmanın" alternatifini sundu. Vücut dinlenmişken transfer etmek, bana fark yarattı.
Bazı çiftler freeze-all'ı bir "erteleme" olarak görüyor. Ben ise bir armağan olarak deneyimledim — rahmime, kendime ve ilişkimize zaman vermek için. Dondurma, bence bir güvenlik stratejisi değil sadece; bir hazırlanma fırsatı da.