Kırk iki yaşındayım. Geç evlendim, geç denedim, hepsini biliyorum. Üç denememiz oldu, üçü de olmadı. İlkinde dört yumurta toplanabildi, ikincisinde üç, üçüncüsünde sadece bir. O bir de döllenmedi. Doktorumuz bana AMH değerimi okurken sesinde ne bir suçlama vardı ne de aşırı bir yumuşama. “Yumurtalıklarınız artık çok sınırlı yanıt veriyor” dedi. Bu cümleyi akşam eve gidene kadar yolda arabada yirmi kez tekrarladım.
Dönör yumurta seçeneğini ilk kez aynı randevuda duymuştum. O an kulağımı kapattım, daha doğrusu kulaklarım açıktı ama beynim kabul etmedi. Evde eşime anlattığımda “bunu konuşmak istemiyorum şu an” dedim. Konuşmadık da, bir ay boyunca. Aramızda bir konu gibi değil, bir mesafe gibi durdu.
Gerçekten düşünmeye başlamam altı ay sürdü. Bu süreçte yaptığım en önemli şey bir psikoloğa gitmekti. Uzmanlık alanı üreme sağlığı olan bir psikologdu. Onunla oturduğumuz seanslarda fark ettim ki benim direncim genetik değil, duygusal bir dirençti. “Benim genim taşınmayacak” cümlesinin altına baktığımızda, aslında yas tuttuğum şey gelecekteki çocuğum değildi. Benim kendime dair sahip olduğum, ama artık gerçekleşmeyecek olan bir anne imajına yas tutuyordum.
Bu fark çok önemliydi. Çünkü o andan itibaren donör yumurta seçeneğini bir “kayıp” olarak değil, farklı bir yol olarak görmeye başladım. Eşimle bu konuyu yeniden açtım. Bu sefer ağlamadan konuşabildik. O bana “ben her zaman senin anne olmanı istedim; genetiği hiç önemsemedim” dedi. Bunu o zamana kadar da söylemişti ama o gün duydum ilk kez.
Süreç teknik olarak benim için daha hafifti. Yumurtalıklarımı stimüle etmedik. Bir donörün embriyoları hazırlandı, benim endometriyumum hormon tedavisiyle desteklendi. Bu fark garip bir şekilde beni rahatlattı; artık kendi bedenime aşırı yüklenmiyordum. Bir de şunu fark ettim: Bir bedenin annelik için kurduğu bağ, sadece genetikten geçmiyormuş. Her hormon ilacımı alırken, her ultrasonda rahmime bakarken bir şeyi hazırladığımı hissediyordum. Bu hazırlık benimdi.
Transfer gününde odaya girerken elim titriyordu. İlk iki denememde de aynı odadaydım ama bu sefer duygu farklıydı. Daha sakindim. Belki daha az umutluydum, bilmiyorum. Belki sadece, artık kendimi bu kararın içinde taşıyabiliyordum.
Beklediğimiz iki haftada eşim fazla bir şey sormadı. “Nasıl hissediyorsun” demedi. “Seninleyim” dedi sadece, günde bir kez, kısa bir öpücükle. Bu tavır bana çok iyi geldi.
Beta sonucu pozitif geldi. İlk sekiz hafta boyunca bir şey söylemedim kimseye. Kendime bile “gebeyim” demeye cesaret edemedim uzun süre. Yirminci haftada detaylı ultrasonda bebeğin küçük ellerini gördüğümde, o ekrandaki ışıktaki sessiz ağlayışımı hatırlıyorum. Eşim yanımdaydı; o da ağladı.
Bugün oğlum sekiz aylık. Onun gözlerine bakıyorum ve benim miyim diye sormuyorum artık. Benim oğlum. Her sabah uyandığında yanıma uzanması, benim kollarımda uyuması, benim sütümle büyümesi, hepsi birer bağ. Genetik bir bağ da var, sadece benden değil, bir başka kadından. O kadını tanımıyorum ama ona her gün minnettarım. Onun kararı olmasa, bu çocuk burada olmayacaktı.
Benzer noktada olan insanlara söyleyebileceğim şey şu: Donör seçeneği duygusal olarak zor ama imkansız değil. Asıl iş, karara varmadan önce kendi iç sesinizle oturmak. Bir psikoloğa gitmek bence kritikti. Ayrıca çevrenize ne zaman, ne kadar anlatacağınıza da dikkat edin. Bu süreç herkesin yorumunu kaldıracak bir süreç değil. Bazı şeyleri sadece iki kişi arasında bırakmak da bir hak.