41 yaşındaydım, ilk evliliğimden çocuğum yoktu çünkü o dönem çocuk gündemimizde değildi. İkinci evliliğimde eşim baba olmak istiyordu ve yaşımız yol gösterici bir aciliyet yaratıyordu. Rezerv testleri yaptırdığımda AMH 0,4 ng/ml çıktı, FSH 12,8, antral folikül sayım iki yumurtalıkta toplam dört idi. Bu rakamları görünce elim ayağım buz kesmişti. Üç farklı merkeze gittim. Birincisi direkt donör yumurta önerdi, 'kendi yumurtanla gebe kalmayı bekleme' dedi. İkincisi 'denersiniz ama gerçekçi değil, bir kez ateşleyin ve sonra donöre geçin' dedi. Üçüncüsü Kıbrıs'ta bir merkezdi ve doktor tahlillerime baktıktan sonra 'kendi yumurtanla şansın var, ama birikim gerekir, altı-sekiz ay sürecek olan bir yolculuğa hazır mısın?' dedi. O cümle bana ihtiyacım olan şeydi. Pes etmiş değildim ama duyulmak istemiştim.
Antagonist + letrozol ile mini-stimülasyon protokolü başladık. Letrozol 5 mg, üçüncü günden itibaren beş gün, ardından 150 IU gonadotropin eklendi. Bu düşük doz yaklaşımın düşük rezervde daha iyi yumurta kalitesi sağlayabildiğini okumuştum. İlk siklusta iki yumurta toplandı, biri olgun, biri döllendi ama üçüncü günde duraksadı ve arrested oldu. Eşim 'olmadı' diyerek omzuma dokundu. Gözyaşlarım vardı ama pes etmedim. Bir ay dinlenme, ardından aynı protokolle ikinci siklus. Bu sefer üç yumurta, ikisi olgun, ikisi döllendi. Beşinci gün bir tane erken blastosist, yavaş gelişen ama yaşayan. Dondurduk. Bu ilk birikimdi ve ilk umut parıltısıydı.
Üçüncü siklusta tekrar iki yumurta; biri blastosiste ulaştı, dondurduk. Dördüncü siklus ise hayal kırıklığı oldu, boş folikül sendromu yaşadık; tetikleyici iğne zamanında yapılmış ve doktorumuz yüzüme bakıp 'bunu bazen yaşıyoruz, senin hatan yok' dedi ama ben kendimi suçladım. Doktor 'dördüncü siklustan sonra en az altı hafta ara' dedi. Ben bu öneriyi dinledim. O ara hem fiziksel hem psikolojik olarak çok iyi geldi. Yoga başladım, akupunktur denedim, DHEA desteğini doktor onayıyla aldım, Q10 ve melatonin rutinime katıldı. Beşinci siklusta dört yumurta, üçü olgun, üçü döllendi, ikisi blastosiste ulaştı. Ama biri kalitesizdi, yalnızca bir tanesini daha ekleyebildik. Üçüncü blastosist de birikime katıldı.
Üç embriyo ile genetik test planlandı çünkü yaşım nedeniyle anöploidy oranı yüksek bekleniyordu. Biyopsi sonrası tekrar donduruldu. Sonuçlar üç hafta sonra geldi ve bu üç hafta korkunçtu. Üç embriyodan sadece biri ötoploid çıktı. Diğer ikisi anöploidi nedeniyle kullanılamazdı. Birinde trizomi 16, diğerinde multipl anöploidy vardı. O tek embriyo benim umudumdu. 'Tek atışlık bir silahım var' diye düşündüm, ama sonra doktor 'tek ötoploid embriyonun canlı doğum şansı yüzde altmış üzerinde' dedi ve bu rakam beni ayakta tuttu.
FET siklusunda estradiol ve progesteron desteği ile endometriumum 8,4 mm'ye ulaştı. Ayrıca doktor asetilsalisilik asit (düşük doz aspirin) ve immun destek olarak intralipid infüzyonu önerdi çünkü tekrarlayan implantasyon başarısızlığı için bir güvence istiyorduk. Transfer sakindi, elim titriyordu. Eşim yanımdaydı, embriyologum ekranı gösterirken 'küçük yıldızımız' dedi. Bekleme süresi de eskisinden daha az gergin geçti, sanırım artık yolun sonuna yakındım ve ne olursa olsun bir karar aşamasındaydım.
Beta hCG 62 geldi ve doktor biraz temkinli konuştu. 'Düşük ama umut veren' dedi. 48 saat sonra 138 oldu, ikiye katlanma yeterliydi. 72 saat sonra 295. Yedinci hafta kalp atışı, onuncu hafta NT taraması, 12. haftada NIPT testi temiz, 16. haftada amniyosentez kararı aldık ve sonucu sağlıklı geldi. Bu kadar testi üst üste yapma ihtiyacı duymamın sebebi yaşımdı ve kendime karşı dürüst olmam gerekiyordu. 28. haftada gestasyonel diyabet tanısı aldım, diyetle kontrol edildi. 35. haftada kan basıncı hafif yükseldi. 39. haftada sağlıklı bir kız bebek kucakladım, 2.940 gram.
Düşük AMH'lı kadınlara söylemek istiyorum; birikim protokolü ve sabır bazen çözüm olabilir. Her siklus bir başarı gibi görünmese bile bir embriyo bile olsa o senin şansın. Her siklusun ardından gelen hayal kırıklığı yas gibidir ama diğer siklusun size açtığı yeni bir kapı vardır. Ben dört başarılı siklusum (bir iptal) var, üç dondurulmuş embriyom oldu, iki anöploid ve bir canlı doğum. Yolu uzundu ama gerçekti. Ve bazen 'sadece donöre geç' cümlesini duyduğunuzda ikinci bir görüş almayı unutmayın; her hekim aynı öneriyi yapmayabilir.